از خدا خواستم روحم را رشد دهد؛
فرمود: نه، تو خودت باید رشد کنی. من فقط شاخ و برگ اضافی‌ات را هرس می‌کنم تا بارور شوی.

از خدا خواستم عادت‌های زشت را ترکم دهد؛
فرمود: خودت باید آن‌ها را رها کنی.

از او درخواست کردم فرزند معلولم را شفا دهد؛
فرمود: لازم نیست، روحش سالم است. جسم هم که موقت است.

از او خواستم لااقل به من صبرعطا کند؛
فرمود: صبر، حاصل سختی است، عطا کردنی نیست، آموختنی است.

گفتم مرا خوشبخت کن؛
فرمود: نعمت از من خوشبخت شدن از تو.

از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نکند؛
فرمود: رنج، از دلبستگی‌های دنیا جدا و به من نزدیک‌ترات می‌کند.

از خدا خواستم کمکم کند، همان‌گونه که او مرا دوست دارد من هم او را دوست داشته باشم؛
فرمود: هان. بالاخره اصل مطلب دستگیرت شد.
 

برگرفته از کتاب یک دعای زیبا نوشته: زهره زاهدی